Tot Altijd/Time of My Life

Time of My Life, 2012 yapımı.

Ötanazinin yasallaşması için savaş veren Belçika vatandaşı, MS hastası Mario Verstraete’nin kısa ama azimli hayat hikayesini anlatıyor. Anlatıyor da… Benim içim dışıma çıktı ağlamaktan! Benzer bir konuyu anlatan 2004 yapımı Mar Adentro‘da da perişan olmuştum. Onda duygu sömürüsü yoktu, çok daha gerçekçiydi hiç olmazsa. Ama bu film empati yapalım diye resmen ciğerimizi sökmeye kalkışmış. Mario’nun “The Last Supper” diye dalga geçtiği son akşam yemeğinde arkadaşı Speck’in yaptığı konuşma hariç bütün o duygusal anları çok lüzumsuz, iç bayıltıcı ve Çağan Irmakvari buldum. Sinemalarda gösterime de girmiş, ben kaçırmışım, iyi ki kaçırmışım, Mar Adentro’yu sinemada izlemiştim, dün gibi aklımdadır pencereden uçarak çıktığı sahneden film bitene kadar bir saniye durmamıştı gözümün yaşı.

Kendinize acıyın, izlemeyin. Konunun ne olduğunu merak ediyorsanız Mario Verstraete’yi Google’a sorun lütfen. 6/10.

Etiketler:,

Yorum Yaz

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

  Sitede yayınlanan tüm yazılar özgündür. @2009-2016 Başa Dön ↑